Duikers maken nu al een verschil

Als je steeds maar weer hoort over overbevissing, klimaatverandering, coral bleaching, het ontvinnen van haaien . . . en ga zo maar door . . . dan vraag je je wellicht af of de situatie hopeloos is. Hebben we over 30 jaar nog wel koraalriffen? Leeft er überhaupt nog wel iets over 50 jaar in de zee?

Ja, en ja. De zeeën hebben te kampen met enorme problemen, maar ze hebben ook sterke bondgenoten – jij, ik en meer dan 25 miljoen andere duikers overal ter wereld. Het is niet alleen zo dat jij en je mede-duikers een verschil kunnen maken. Jullie maken namelijk nu al een verschil door te recyclen, alleen duurzaam gevangen vis te eten, je ecologische voetafdruk te verminderen en het woord uit te dragen dat bedreigde zeedieren moeten worden beschermd. Dit alles is van groot belang, en nooit verspilde moeite. Het is fantastisch dat miljoenen duikers en niet-duikers dit al doen, en dat het aantal alleen maar toeneemt. Maar in vergelijking met andere groepen buitensporters, leggen duikers de lat nog hoger als het gaat om zorg voor het milieu en leiderschap. Duikers staan vooraan bij niet alleen natuurbehoud maar ook bij herstel.

Wist je dat duikers samen met wetenschappers meehelpen bij de groei en vervanging van koralen? Dat kunstmatige rifstructuren door 3D-printers worden geprint waarop echte koralen en koraalsoorten kunnen groeien en leven? Dat zij tijdens bijna elke duik afval (zoals plastic) uit de zee vissen? En mangrove, zeegras en andere vegetatie opnieuw beplanten die noodzakelijk zijn voor de gezondheid van koralen en de zee? Dat er verschillende methodes worden gehanteerd om schildpadden, vissen en andere zeediersoorten te beschermen en deze zich te laten voortplanten? Dat gegevens worden verzameld die nodig zijn om bestaande en nieuwe oplossingen te ontdekken en door te voeren? Dat kinderen en culturen voorgelicht worden over waar we nu steeds meer achter komen en dat wat we doen daadwerkelijk een verschil maakt bij het redden en herstellen van onze planeet, en dat dit ook steeds beter gaat? We hebben het hier niet over kleinschalige experimenten in plaatselijke gemeenschappen, maar over initiatieven die zich in de praktijk hebben bewezen.

We hebben echter te maken met een veel grotere bedreiging dan de problemen waar de zee mee te kampen heeft, namelijk dat we onze hoop verliezen. We willen uiteraard niet onze kop in het zand steken maar laten we vooral niet gaan doemdenken. Er zijn over de hele wereld duizenden, gezonde koraalriffen en andere type duikomgevingen. Door op de hoogte, innovatief en betrokken te blijven kunnen we die duikstekken niet alleen bezoeken maar ook behouden, ervan leren en ze gebruiken om andere stekken te herbouwen en herstellen.

Mede dankzij de onderzoeksresultaten, maar ook omdat we geen keus hebben, geloof ik in realistisch optimisme en een hoopvolle toekomst. Verdwijnt hoop dan worden we passief en geeven we op. En daar lossen we niets mee op. Hoop zorgt ervoor dat we kijken naar wat mogelijk is en wat er gedaan moet worden. Dit is geen dwaas optimisme – iedereen verwacht dat onze natuur weer wordt zoals die was in 1618 – maar hoop doet wel leven. Een gezonde (water)wereld kan het ultieme erfgoed zijn dat we achterlaten voor onze kinderen en die van hen.

Dr. Drew Richardson
PADI President & CEO

 

This post is also available in: en ar fr de it pl ru es

CategorieënGeen categorie